MI GUDU RIVIER CRUISES SURINAME
Het schip verandert langzaam in een koninklijk jacht en verhuist.
Dit weekeinde weer voor het eerst sinds weken op Mi Gudu geweest. En ik werd er gewoon een beetje stilletjes van, de gang naar de hutten, met die mooie bosmahonie lambrisering en die feeërieke lampjes, de eerste hut met een al afgetegelde badkamer, het schrijfhoekje met het messing pianolampje waar de gast zich een beetje Slauerhoff kan wanen, die glimmende patrijspoorten die ik eigenlijk al máánden geleden, stijf van ongeduld, in het kale casco had willen frommelen, de bedlichtjes, alles& zó doodchic. Ze is geen cruiseschip, ze is een koninklijk jacht aan het worden! Ook de zitzaal, die nu salon moet heten, ziet er beeldschoon uit, met panelen van rode lokus (Surinaams parket), óók al verlichting en vanaf volgende week dus bovendien voorzien van basralokus, beneden én boven (nee, niet op het dek, dat wordt te dol).
Maar er is meer. Onze vriend Maarten, baas op de kraan en manager van het staalconstructiebedrijf naast ons, houdt het voor gezien. Oneens met zijn neef over de bedrijfsvoering, tintelend van ondernemingsdrift, zoekt hij zijn toekomst vanaf volgende week voorlopig buitengaats: hij gaat als machinist weer varen.
En ook voor ons is het time to move on; de stalen loopbruggen, door Maarten
en zijn mannen gemaakt (de laatste loopbrug is scharnierend, zodat de ponton met het getij kan stijgen of dalen, zijn al klaar. De ponton zelf bijna, de vergunningen zijn vrijwel rond, dus binnenkort verhuizen we naar het landje
van vriend René Wanner aan de Surinamerivier. En we kunnen nauwelijks wachten! Niet meer door die klotesluizen, die maar ééns in het etmaal draaien, maar op de rivier, zo vrij als een vogeltje, sleutel in het contact, draaien die motor en weg vaart Ons Schatje.
Vergis je niet: we hebben twee fantastische jaren op het Saramaccakanaal achter de rug, de bouw van Mi Gudu was bloedstollend, enerverend en beregezellig, maar ik denk heimelijk dat zowel Maarten als René zonder het uit te spreken hebben gedacht: als jij weggaat is de lol ervan af.
En dus vertrekken ze alle twee.
Met dien verstande dat Maarten zes weken op, zes weken af gaat, en dat heeft hij ook goed bekeken, want dan zitten we net in onze proefvaarten, die hij voor geen goud wil missen.
Vanmiddag is het afscheid (en de verjaardag van zijn dochter Fay), morgen vliegt hij naar Nederland voor de keuring en kort daarop stapt hij aan boord bij Boskalis. En wij wachten tot Walter Doerga de palen komt slaan in de rivierbodem. Dan is een hoofdstuk afgesloten.
Brasa,
Leonoor wagenaar
Maar er is meer. Onze vriend Maarten, baas op de kraan en manager van het staalconstructiebedrijf naast ons, houdt het voor gezien. Oneens met zijn neef over de bedrijfsvoering, tintelend van ondernemingsdrift, zoekt hij zijn toekomst vanaf volgende week voorlopig buitengaats: hij gaat als machinist weer varen.
En ook voor ons is het time to move on; de stalen loopbruggen, door Maarten
en zijn mannen gemaakt (de laatste loopbrug is scharnierend, zodat de ponton met het getij kan stijgen of dalen, zijn al klaar. De ponton zelf bijna, de vergunningen zijn vrijwel rond, dus binnenkort verhuizen we naar het landje
van vriend René Wanner aan de Surinamerivier. En we kunnen nauwelijks wachten! Niet meer door die klotesluizen, die maar ééns in het etmaal draaien, maar op de rivier, zo vrij als een vogeltje, sleutel in het contact, draaien die motor en weg vaart Ons Schatje.
Vergis je niet: we hebben twee fantastische jaren op het Saramaccakanaal achter de rug, de bouw van Mi Gudu was bloedstollend, enerverend en beregezellig, maar ik denk heimelijk dat zowel Maarten als René zonder het uit te spreken hebben gedacht: als jij weggaat is de lol ervan af.
En dus vertrekken ze alle twee.
Met dien verstande dat Maarten zes weken op, zes weken af gaat, en dat heeft hij ook goed bekeken, want dan zitten we net in onze proefvaarten, die hij voor geen goud wil missen.
Vanmiddag is het afscheid (en de verjaardag van zijn dochter Fay), morgen vliegt hij naar Nederland voor de keuring en kort daarop stapt hij aan boord bij Boskalis. En wij wachten tot Walter Doerga de palen komt slaan in de rivierbodem. Dan is een hoofdstuk afgesloten.
Brasa,
Leonoor wagenaar