Al zo’n twee jaar gonst het door Saramacca, als een mantra keert het zinnetje terug: ‘Als de brug er is’. Richard, een aardige, maar ook een slimme ondernemer heeft al een prachtig barretje geopend aan de voet van de brug: De Bamboozer. Nu komt er wat volk uit de omgeving, en wij spraken er wel eens af met vrienden uit de stad. Maar dan moesten we de auto laten staan en met een wiebelig korjaaltje naar de overkant. En vóór het donker weer terug anders zie je geen hand voor ogen en vaart het bootje trouwens ook niet meer. Maar straks, als de brug er is, gaat het natuurlijk storm lopen in de Bamboozer. Dan wordt Richard spekkoper. Als de brug er is, kan ik eindelijk eens naar een fatsoenlijke kapper in de stad. Nu, als we een dag naar Paramaribo gaan, is het programma zó overladen dat zelfs voor de tandarts geen gaatje te vinden is.
Daarom hebben we hier dus al een jaar geleden een groot perceel met huizen en een steiger aan de rivier gekocht voor ons en onze Mi Gudu. Want als de brug er is, wordt deze grond voor ons onbetaalbaar.
Toen we hier zes jaar geleden voor het eerst op de bonnefooi bij Groningen afsloegen liep er nog een eindeloze, hobbelige zandweg naar Hamburg. Daar kon je dan met je auto op de veerpont en werd je naar de overkant (Uitkijk) gevaren.
Inmiddels is die hele weg prachtig geasfalteerd. Maar de veerboot werd twee jaar geleden uit de vaart genomen toen men met de bouw van de brug begon. Dus moest iedereen óf 2 srd per keer voor het kleine bootje betalen en dan met de bus naar de stad. Of, en dat deden de meeste mensen: met de auto naar Groningen, dan nog een paar kilometer naar de Oost West verbinding (de kustweg van Albina naar Nickerie) waarna de brug en het eindeloos omrijden door eeuwig saai boerenland. Een trip naar de stad neemt een uur rijden. Als je in een winkel in Paramaribo vertelt waar je vandaan komt: deinst het personeel geschrokken terug: ‘Heee Cherryll, die mevrouw komt helemaal uit Groningen!’
Maar Als de Brug er is, scheelt dat een half uur rijden. Voor we tot de aankoop overgingen, hebben we alles gereden en geklokt: precies een half uur tot aan de rand van de stad.
Eigenlijk zou de brug al een jaar geleden opgeleverd worden. Als onderdeel van een groot bruggenproject van Bouwbedrijf Van Kessel. Maar toen de brug bij Carolina over de Surinamerivier voor de zoveelste keer werd aangevaren door een dronken kapitein die ver buiten de vaargeul de rivier afstoomde met zijn volle zandboot, toen stortte hij in: twee reusachtige wegdelen kwam met donderend geweld in de rivier terecht en daar liggen ze nu nóg. En dat alles terwijl de brug al vrijwel klaar was en op Onafhankelijksdag 2007 door de president feestelijk zou worden geopend.
Waarop Jack van Kessel weigerde verder aan deze brug te werken vóórdat Openbare Werken toestemming zou geven voor het aanbrengen van remmingswerk (‘verdedigingswerk’) Dat nam dus een paar maanden. Toen het benodigde geld vrij kwam moesten de stalen buizen uit het buitenland komen want de Saramaccarivier is erg diep en buizen van 36 meter zijn in Suriname niet voorhanden.
Maanden hebben de werkzaamheden stilgelegen, tot opperste frustratie van de Saramaccaners. Het gonsde van de geruchten: er zou geen geld meer zijn, Van Kessel zou aan dat ongeval bij Carolina failliet zijn gegaan (De eigenaar van de zandschuit Dilip Sardjoe van Rudisa, riep in eerste instantie voor de kosten op te zullen draaien, maar gaf daarna natuurlijk niet thuis). Op een feestje in de stad zat ik opeens naast Jack van Kessel. Hij dacht dat het tot eind februari zou duren. Nou ja, in elk geval een datum. Maar dát pikte de minister niet! Als de brug niet op 6 januari geopend wordt, pleegt Van Kessel contractbreuk en dat zal ie weten. Nu wordt er dus koortsachtig gewerkt, elke dag tot de duisternis invalt en zaterdag ook. Eergisteren zijn we er onderdoor gevaren op weg naar het dorpje Maho: de leuningen worden al in de menie gezet!
De mensen konden niet wachten en gingen er alvast te voet overheen. Maar dat mag niet meer van de districtscommissaris: veel te gevaarlijk, als je van een plankje valt, kletter je zo anderhalve meter naar beneden op het keiharde beton. Dus dan maar weer in het kleine bootje.
Nog een klein maandje, nog maar een paar nachtjes slapen. Ik weet niet wat de toekomst gaat brengen. Wordt het hier een drukke racebaan? O.W. heeft bij Leidingen en Vijfde Rijweg al een rotonde aangelegd om te anticiperen op de verkeersoverlast. Sán, misschien gaan we hem nog vervloeken!
We gaan het merken. Strakjes.
Als de brug er is.
Daarom hebben we hier dus al een jaar geleden een groot perceel met huizen en een steiger aan de rivier gekocht voor ons en onze Mi Gudu. Want als de brug er is, wordt deze grond voor ons onbetaalbaar.
Toen we hier zes jaar geleden voor het eerst op de bonnefooi bij Groningen afsloegen liep er nog een eindeloze, hobbelige zandweg naar Hamburg. Daar kon je dan met je auto op de veerpont en werd je naar de overkant (Uitkijk) gevaren.
Inmiddels is die hele weg prachtig geasfalteerd. Maar de veerboot werd twee jaar geleden uit de vaart genomen toen men met de bouw van de brug begon. Dus moest iedereen óf 2 srd per keer voor het kleine bootje betalen en dan met de bus naar de stad. Of, en dat deden de meeste mensen: met de auto naar Groningen, dan nog een paar kilometer naar de Oost West verbinding (de kustweg van Albina naar Nickerie) waarna de brug en het eindeloos omrijden door eeuwig saai boerenland. Een trip naar de stad neemt een uur rijden. Als je in een winkel in Paramaribo vertelt waar je vandaan komt: deinst het personeel geschrokken terug: ‘Heee Cherryll, die mevrouw komt helemaal uit Groningen!’
Maar Als de Brug er is, scheelt dat een half uur rijden. Voor we tot de aankoop overgingen, hebben we alles gereden en geklokt: precies een half uur tot aan de rand van de stad.
Eigenlijk zou de brug al een jaar geleden opgeleverd worden. Als onderdeel van een groot bruggenproject van Bouwbedrijf Van Kessel. Maar toen de brug bij Carolina over de Surinamerivier voor de zoveelste keer werd aangevaren door een dronken kapitein die ver buiten de vaargeul de rivier afstoomde met zijn volle zandboot, toen stortte hij in: twee reusachtige wegdelen kwam met donderend geweld in de rivier terecht en daar liggen ze nu nóg. En dat alles terwijl de brug al vrijwel klaar was en op Onafhankelijksdag 2007 door de president feestelijk zou worden geopend.
Waarop Jack van Kessel weigerde verder aan deze brug te werken vóórdat Openbare Werken toestemming zou geven voor het aanbrengen van remmingswerk (‘verdedigingswerk’) Dat nam dus een paar maanden. Toen het benodigde geld vrij kwam moesten de stalen buizen uit het buitenland komen want de Saramaccarivier is erg diep en buizen van 36 meter zijn in Suriname niet voorhanden.
Maanden hebben de werkzaamheden stilgelegen, tot opperste frustratie van de Saramaccaners. Het gonsde van de geruchten: er zou geen geld meer zijn, Van Kessel zou aan dat ongeval bij Carolina failliet zijn gegaan (De eigenaar van de zandschuit Dilip Sardjoe van Rudisa, riep in eerste instantie voor de kosten op te zullen draaien, maar gaf daarna natuurlijk niet thuis). Op een feestje in de stad zat ik opeens naast Jack van Kessel. Hij dacht dat het tot eind februari zou duren. Nou ja, in elk geval een datum. Maar dát pikte de minister niet! Als de brug niet op 6 januari geopend wordt, pleegt Van Kessel contractbreuk en dat zal ie weten. Nu wordt er dus koortsachtig gewerkt, elke dag tot de duisternis invalt en zaterdag ook. Eergisteren zijn we er onderdoor gevaren op weg naar het dorpje Maho: de leuningen worden al in de menie gezet!
De mensen konden niet wachten en gingen er alvast te voet overheen. Maar dat mag niet meer van de districtscommissaris: veel te gevaarlijk, als je van een plankje valt, kletter je zo anderhalve meter naar beneden op het keiharde beton. Dus dan maar weer in het kleine bootje.
Nog een klein maandje, nog maar een paar nachtjes slapen. Ik weet niet wat de toekomst gaat brengen. Wordt het hier een drukke racebaan? O.W. heeft bij Leidingen en Vijfde Rijweg al een rotonde aangelegd om te anticiperen op de verkeersoverlast. Sán, misschien gaan we hem nog vervloeken!
We gaan het merken. Strakjes.
Als de brug er is.
Als de brug er is
MI GUDU RIVIER CRUISES SURINAME
Bij het ter nette gaan van dit stukje lazen we in de krant de grootste broekafzakker van dit jaar: de oplevering van de brug is wéér vertraagd met enkele maanden. In de krant zegt de aannemer 'ter plekke grondverschuivingen te hebben geconstateerd.' Die sukkels hadden dus, voor het ophogen van de oprit, een damwand moeten slaan. En niet domweg zand storten wat natuurlijk hóp langs de stijle oever naar een diepte van 20 meter is gegleden.
Brasa
Leonoor Wagenaar