MI GUDU RIVIER CRUISES SURINAME
Wild water raften op de Saramaccarivier
Afgelopen zondag gelachen tot de tranen ons over de wangen liepen. Dat zit zo. In Brazilië had René een vier PK Honda longtail motortje gekocht. Dat is zo’n buitenboordmotor met een héle lange buis en aan het eind een klein schroefje. Je ziet ze daar veel aan korjalen hangen, maar in Suriname kom je ‘m nauwelijks tegen. Nou waren we met het Noah busje in Brazilië, dus koop je al gauw souvenirs die je in een vliegtuig onmogelijk mee zou kunnen nemen. Zo had ik de pijlen (met ijzeren, benen en houten punten) en de tweeënhalve meter lange purplehart boog, gekocht bij het reservaat van de Waimiri indianen, al langs de chauffeursstoel en dan naar achteren gefrommeld; het rieten babydraagmandje was kunstig met badpakken in een hoek verstopt, die enige (loodzware) houten tuinmeubelset, afkomstig van de houtzagerij van Casper in Santa Rém, die paste nog nét achter de stoelen vlak vóór de koelboxen en, tja, dan kan zo’n longtail er óók nog wel bij.
Maar wat doe je met zo’n ding? Want, wij werken nogal eens achterstevoren. Dus had René eerst voor de lol in een supermarktje bij het stuwmeer van Balbina een paar van die scheepsschroefjes gekocht, want die waren zo spotgoedkoop. Pas toen bedachten we dat er een motortje aan vast moest komen te zitten. En nadat we, twee weken later, dat motortje hadden gescoord, kwamen we pas tot de slotsom dat die dan wel eens aan een bootje moest gaan hangen. Dus zijn we sindsdien op zoek naar een kleine, handzame maar elegante korjaal. Maar die liggen ook weer niet voor het oprapen. Terwijl we wél even wilde kijken of onze longtail het deed.
Nou hebben we een vlot. Vier grote blauwe vaten met daarop een stuk stevig gaas. Gemaakt om Mi Gudu van buiten te schilderen. Lag nog op de kant (nu, ja, nóú wordt ze geschilderd – allemaal vanwege dat achterlijke motortje!) Dus René een ochtendje knutselen en toen had hij er een beugel aan vast gelast en kon het motortje op de wal, prut, prut, prut droogdraaien. Vrienden Gerrie en Roke gebeld, matrasje op het gaas, koelboks vol bier en wijn, parasolletje tegen de zon en tuffen maar.
Eerst een stukje stroomopwaards: ging snél! En toen richting Groningen. Even de wal op om aan een wachter een vuurtje te vragen en toen weer verder; fonkelende glazen wijn in de aanslag.
Het leukste was natuurlijk de reactie van de mensen op de kant. Want hier op Saramacca kent iedereen ons schip, dus waar we passeerden hoorden je overal luid: ‘Halloooo, Mi Guduuuuu’ over het water schallen, terwijl iedereen uitbundig zwaaide…. Heb je zo’n riant schip, ga je als een armoedzaaier op een lullig vlótje! Met gevaar voor eigen leven!
Bij Groningen (twee uur tegen de stroom in!) was het bier op, dus stapte Gerrie van boord om in de supermarkt bij te tanken. Normaal krijgt ze met haar blonde haar en korte shortje, dan een hevig gesis en gefluit achter zich aan. Maar nu stonden al die vakantievierders aan de waterkant haar met open monden van verbijstering na te staren.
Motortje getest: in orde (hoewel je darmen zowat uit je lijf trilden, maar soit). Vlot eveneens getest: níét in orde. Vooral de hoek waar natuurlijk uitgerekend ik zat, begon water te maken. (De dop van mijn vat was niet goed dicht gedraaid, bleek later) Godzijdank was het bloedheet, dus dat water was eigenlijk wel prettig. En met drie vaten zouden we de terugreis óók nog wel halen. Het maakte alles alleen nog maar hilarischer.
Maar ja, geen fotoos. Iedereen was bang dat we zouden zinken en dan zou je camera naar de galemiezen zijn.
Maar het was een werelddag! En voor de gasten die een tochtje op Mi Gudu te begrotelijk vinden hebben we nu dus een lowbudget backpackers formule ontwikkeld: Saramacca raften!
Brasa
Leonoor Wagenaar
Afgelopen zondag gelachen tot de tranen ons over de wangen liepen. Dat zit zo. In Brazilië had René een vier PK Honda longtail motortje gekocht. Dat is zo’n buitenboordmotor met een héle lange buis en aan het eind een klein schroefje. Je ziet ze daar veel aan korjalen hangen, maar in Suriname kom je ‘m nauwelijks tegen. Nou waren we met het Noah busje in Brazilië, dus koop je al gauw souvenirs die je in een vliegtuig onmogelijk mee zou kunnen nemen. Zo had ik de pijlen (met ijzeren, benen en houten punten) en de tweeënhalve meter lange purplehart boog, gekocht bij het reservaat van de Waimiri indianen, al langs de chauffeursstoel en dan naar achteren gefrommeld; het rieten babydraagmandje was kunstig met badpakken in een hoek verstopt, die enige (loodzware) houten tuinmeubelset, afkomstig van de houtzagerij van Casper in Santa Rém, die paste nog nét achter de stoelen vlak vóór de koelboxen en, tja, dan kan zo’n longtail er óók nog wel bij.
Maar wat doe je met zo’n ding? Want, wij werken nogal eens achterstevoren. Dus had René eerst voor de lol in een supermarktje bij het stuwmeer van Balbina een paar van die scheepsschroefjes gekocht, want die waren zo spotgoedkoop. Pas toen bedachten we dat er een motortje aan vast moest komen te zitten. En nadat we, twee weken later, dat motortje hadden gescoord, kwamen we pas tot de slotsom dat die dan wel eens aan een bootje moest gaan hangen. Dus zijn we sindsdien op zoek naar een kleine, handzame maar elegante korjaal. Maar die liggen ook weer niet voor het oprapen. Terwijl we wél even wilde kijken of onze longtail het deed.
Nou hebben we een vlot. Vier grote blauwe vaten met daarop een stuk stevig gaas. Gemaakt om Mi Gudu van buiten te schilderen. Lag nog op de kant (nu, ja, nóú wordt ze geschilderd – allemaal vanwege dat achterlijke motortje!) Dus René een ochtendje knutselen en toen had hij er een beugel aan vast gelast en kon het motortje op de wal, prut, prut, prut droogdraaien. Vrienden Gerrie en Roke gebeld, matrasje op het gaas, koelboks vol bier en wijn, parasolletje tegen de zon en tuffen maar.
Eerst een stukje stroomopwaards: ging snél! En toen richting Groningen. Even de wal op om aan een wachter een vuurtje te vragen en toen weer verder; fonkelende glazen wijn in de aanslag.
Het leukste was natuurlijk de reactie van de mensen op de kant. Want hier op Saramacca kent iedereen ons schip, dus waar we passeerden hoorden je overal luid: ‘Halloooo, Mi Guduuuuu’ over het water schallen, terwijl iedereen uitbundig zwaaide…. Heb je zo’n riant schip, ga je als een armoedzaaier op een lullig vlótje! Met gevaar voor eigen leven!
Bij Groningen (twee uur tegen de stroom in!) was het bier op, dus stapte Gerrie van boord om in de supermarkt bij te tanken. Normaal krijgt ze met haar blonde haar en korte shortje, dan een hevig gesis en gefluit achter zich aan. Maar nu stonden al die vakantievierders aan de waterkant haar met open monden van verbijstering na te staren.
Motortje getest: in orde (hoewel je darmen zowat uit je lijf trilden, maar soit). Vlot eveneens getest: níét in orde. Vooral de hoek waar natuurlijk uitgerekend ik zat, begon water te maken. (De dop van mijn vat was niet goed dicht gedraaid, bleek later) Godzijdank was het bloedheet, dus dat water was eigenlijk wel prettig. En met drie vaten zouden we de terugreis óók nog wel halen. Het maakte alles alleen nog maar hilarischer.
Maar ja, geen fotoos. Iedereen was bang dat we zouden zinken en dan zou je camera naar de galemiezen zijn.
Maar het was een werelddag! En voor de gasten die een tochtje op Mi Gudu te begrotelijk vinden hebben we nu dus een lowbudget backpackers formule ontwikkeld: Saramacca raften!
Brasa
Leonoor Wagenaar