MI GUDU RIVIER CRUISES SURINAME
Trouwen onder indiaanse manjaboom
Ja, nee, ik kon er natuurlijk niet eerder over schrijven, niet over de koortsachtige voorbereidingen, niet over besprekingen, voorgesprekken, oriëntatiereisjes, inkooplijsten... want het was Geheim. En wanneer dan zo'n dertig gasten voor het eerst naar Suriname reizen, dan loop je het risico dat ze alvast gaan googelen op internet. En, hoewel de kans inderdaad zeer gering is, liepen we in dat geval ook het risico dat één van hen de column zou lezen en zou weten dat ze op de Mi Gudu mee zouden varen.
En het moest een verrassing blijven.
Het ging om het huwelijk van Olivier en Petra. Olivier is de jongste zoon van Eric en Fransje Huisman. Ruim een half jaar geleden hadden de Huismannetjes het schip voor een vijfdaagse charter afgehuurd voor hen, de drie kinderen en hun aanhang. Het werd een sprookjesachtige tocht die vooral de stoutste verwachtingen van hun kinderen mate overtrof. Toen al wilden Oli en Pee trouwen en zochten ze naar een geschikte locatie. En op de laatste dag, toen we afmeerden bij het inheemse dorp Kalebaskreek aan de Coppenamerivier, voor een georganiseerde wandeling door de zwamp, vonden ze, aan het eind van het dorpspad, aan de oever van die onwijs brede rivier een machtige manjaboom. Daar, aan de voet van die boom moest het gebeuren! Een besluit waarmee ze hun ouders opzadelden met onwijs veel dyugu dyugu, want vanuit Nederland kan je zoiets moeilijk op poten zetten.
Nog tijdens hun verblijf in Suriname zijn ze teruggegaan naar het dorpje (vanaf Boskamp in een klein bootje, drie kwartier varen) om bij Ruben, de dorpskapitein, toestemming te vragen. Er werd langdurig over beraadslaagd, de moed zonk het stel al in de schoenen, toen de kapitein zich weer tot hen wendde en sprak: 'Wij van Kalebaskreek vinden het een grote eer dat jullie in ons dorp willen trouwen!' Ziezo en dat was dat.
Naarmate de tijd vorderde werden de beraadslagingen met de ouders en met de indianen intensiever, want ze hadden weliswaar een mooi logeergebouw in steen opgetrokken (achter een bamboebos als een kathedraal, waar de zon schitterend gefilterd doorheen danst) maar in het toilet stond geen wc en in de badkamer hing nog geen douche (laat staan dat er al deuren in zaten).
Het mag avontuurlijk klinken, zo'n trouwerij tussen indianen aan de andere kant van de wereld, maar alles werd weldegelijk minutieus voorbereid, wat leidde tot scherp georganiseerde chaos. Want de bruid wilde zich bij voorbeeld op de wal verkleden (dus moest er een tent met stahoogte worden gekocht), de indianen moesten meevieren maar niet mee-eten, daarvoor waren de tafels te klein en de conferences te intiem, dus werden er dertig kippen voor-gemarineerd en ingevroren, er moest eten zijn, licht onder de tweede grote manjaboom. Tafels en banken no de (waren er niet) en werden in de stad vervaardigd en daarna in een klein bootje .meegenomen, samen met voldoende hangmatten. Er moest extra brandstof komen voor de lichtmotor, fakkels, kaarsen in glazen potten, slingers van kerstverlichting en …. kleine kalebasjes waarin gaatjes moesten worden geboord in de vorm van twee kolibries met verstrengelde snavels; Eric en Fransje, de ouders, hebben uren en dágen staan boren terwijl Fransje zich ook nog eens aan de bruidstaart weidde, een heftig versierde chocoladetaart in laagjes met er bovenop een gitaartje (Olivier) en een Flamencoschoentje (Petra).
En dan ben ik waarschijnlijk nóg de helft van de voorbereidingen vergeten op te sommen.
Enfin, vrijdag was het dan zover. De bus met alle gasten zou om half negen ons erf op rijden en Mi Gudu zou zich achter de bocht van de Saramaccarivier schuil houden om de verrassing optimaal te maken.
Verrassing... ja en nee. De gasten wisten inmiddels dat ze gingen varen, en dachten, bij het zien van het schattige tentbootje van Eric ze dat ze daar met z'n allen op zouden worden gepropt. Dus toen 'zie ginds komt de stoomboot' om de hoek verscheen, ging er toch een gejuich van opluchting, verbijstering en bewondering op (wij hadden het hele schip opnieuw laten schilderen, de railing versierd met palmblad en palulu en langs de ramen bosjes met anthuriums opgehangen...)
Natuurlijk liep alles uit, hoewel we ruim op tijd (want stroom mee) voor het dorp lagen. Maar omdat we, na de ceremonie, in het donker terug zouden lopen naar de dorpskern (waar onder de tweede grote manjaboom gegeten zou worden), moest alles al opgehangen, versierd, klaar gelegd en gedekt worden. Ontelbaar veel koelboxen...
Het feest verliep vlekkeloos, met een stralende bruid in een droom van witte organza, voorafgegaan door een groep traditioneel geklede indianen die zingend en trommelend door de ereboog van bamboe kwamen lopen, er waren ontelbaar veel dierbare toespraakjes en sierlijk gevouwen kraanvogels waaraan kaartjes waren bevestigd, en kleine wasknijpertjes: de gasten schreven er hun persoonlijke wensen op en klemden ze vast aan een wenslijn waaronder het bruidspaar uiteindelijk de ringen (ja, nee, niet zómaar ringen, ze waren gesmeed met het goud van de huwelijksringen die hun beider ouders en hun grootouders dragen) uitwisselden.
Onze bemanning verzorgde de barbecue; er ontstond een tafel met rijkversierde salades en heerlijk vlees, er werd gezongen, gerapt, gesproken en dus... gegeten.
Na tafel voeren René en ik terug om vanaf het dak van Mi gudu (ohhh en ahhh!) het vuurwerk in rap tempo af te steken. Waarna de indianen nog een kaseko voorstelling weggaven waar a la dol op gedanst werd. Het was alles één en al symboliek en warmte (met een soort parasol, weggelopen uit de film 'a passage to India', waaraan ook weer herinneringen konden worden gehangen; wij hadden, op een plankje van purper hart een klein scheepsschroefje gemonteerd en daarboven de veertjes van Japi, Tokki, Romeo en Julia geplakt).
En dit is dus maar de helft, want alle rituele afscheiden van vanmorgen moesten we missen omdat het dek en de keuken hoognodig door een sopje moesten worden geslagen. En Japi? Onze papegaai Japi heeft weer genoten; zodra ze Olivier terugzag was ze weer hoteldebotel (we hebben haar aan boord gelaten tijdens de plechtigheid: ze zou hem zeker hebben verstoord) en na gisteren is ze nu dus de officiële buitenvrouw van haar geliefde.
Brasa
Leonoor
Ja, nee, ik kon er natuurlijk niet eerder over schrijven, niet over de koortsachtige voorbereidingen, niet over besprekingen, voorgesprekken, oriëntatiereisjes, inkooplijsten... want het was Geheim. En wanneer dan zo'n dertig gasten voor het eerst naar Suriname reizen, dan loop je het risico dat ze alvast gaan googelen op internet. En, hoewel de kans inderdaad zeer gering is, liepen we in dat geval ook het risico dat één van hen de column zou lezen en zou weten dat ze op de Mi Gudu mee zouden varen.
En het moest een verrassing blijven.
Het ging om het huwelijk van Olivier en Petra. Olivier is de jongste zoon van Eric en Fransje Huisman. Ruim een half jaar geleden hadden de Huismannetjes het schip voor een vijfdaagse charter afgehuurd voor hen, de drie kinderen en hun aanhang. Het werd een sprookjesachtige tocht die vooral de stoutste verwachtingen van hun kinderen mate overtrof. Toen al wilden Oli en Pee trouwen en zochten ze naar een geschikte locatie. En op de laatste dag, toen we afmeerden bij het inheemse dorp Kalebaskreek aan de Coppenamerivier, voor een georganiseerde wandeling door de zwamp, vonden ze, aan het eind van het dorpspad, aan de oever van die onwijs brede rivier een machtige manjaboom. Daar, aan de voet van die boom moest het gebeuren! Een besluit waarmee ze hun ouders opzadelden met onwijs veel dyugu dyugu, want vanuit Nederland kan je zoiets moeilijk op poten zetten.
Nog tijdens hun verblijf in Suriname zijn ze teruggegaan naar het dorpje (vanaf Boskamp in een klein bootje, drie kwartier varen) om bij Ruben, de dorpskapitein, toestemming te vragen. Er werd langdurig over beraadslaagd, de moed zonk het stel al in de schoenen, toen de kapitein zich weer tot hen wendde en sprak: 'Wij van Kalebaskreek vinden het een grote eer dat jullie in ons dorp willen trouwen!' Ziezo en dat was dat.
Naarmate de tijd vorderde werden de beraadslagingen met de ouders en met de indianen intensiever, want ze hadden weliswaar een mooi logeergebouw in steen opgetrokken (achter een bamboebos als een kathedraal, waar de zon schitterend gefilterd doorheen danst) maar in het toilet stond geen wc en in de badkamer hing nog geen douche (laat staan dat er al deuren in zaten).
Het mag avontuurlijk klinken, zo'n trouwerij tussen indianen aan de andere kant van de wereld, maar alles werd weldegelijk minutieus voorbereid, wat leidde tot scherp georganiseerde chaos. Want de bruid wilde zich bij voorbeeld op de wal verkleden (dus moest er een tent met stahoogte worden gekocht), de indianen moesten meevieren maar niet mee-
Enfin, vrijdag was het dan zover. De bus met alle gasten zou om half negen ons erf op rijden en Mi Gudu zou zich achter de bocht van de Saramaccarivier schuil houden om de verrassing optimaal te maken.
Verrassing... ja en nee. De gasten wisten inmiddels dat ze gingen varen, en dachten, bij het zien van het schattige tentbootje van Eric ze dat ze daar met z'n allen op zouden worden gepropt. Dus toen 'zie ginds komt de stoomboot' om de hoek verscheen, ging er toch een gejuich van opluchting, verbijstering en bewondering op (wij hadden het hele schip opnieuw laten schilderen, de railing versierd met palmblad en palulu en langs de ramen bosjes met anthuriums opgehangen...)
Natuurlijk liep alles uit, hoewel we ruim op tijd (want stroom mee) voor het dorp lagen. Maar omdat we, na de ceremonie, in het donker terug zouden lopen naar de dorpskern (waar onder de tweede grote manjaboom gegeten zou worden), moest alles al opgehangen, versierd, klaar gelegd en gedekt worden. Ontelbaar veel koelboxen...
Het feest verliep vlekkeloos, met een stralende bruid in een droom van witte organza, voorafgegaan door een groep traditioneel geklede indianen die zingend en trommelend door de ereboog van bamboe kwamen lopen, er waren ontelbaar veel dierbare toespraakjes en sierlijk gevouwen kraanvogels waaraan kaartjes waren bevestigd, en kleine wasknijpertjes: de gasten schreven er hun persoonlijke wensen op en klemden ze vast aan een wenslijn waaronder het bruidspaar uiteindelijk de ringen (ja, nee, niet zómaar ringen, ze waren gesmeed met het goud van de huwelijksringen die hun beider ouders en hun grootouders dragen) uitwisselden.
Onze bemanning verzorgde de barbecue; er ontstond een tafel met rijkversierde salades en heerlijk vlees, er werd gezongen, gerapt, gesproken en dus... gegeten.
Na tafel voeren René en ik terug om vanaf het dak van Mi gudu (ohhh en ahhh!) het vuurwerk in rap tempo af te steken. Waarna de indianen nog een kaseko voorstelling weggaven waar a la dol op gedanst werd. Het was alles één en al symboliek en warmte (met een soort parasol, weggelopen uit de film 'a passage to India', waaraan ook weer herinneringen konden worden gehangen; wij hadden, op een plankje van purper hart een klein scheepsschroefje gemonteerd en daarboven de veertjes van Japi, Tokki, Romeo en Julia geplakt).
En dit is dus maar de helft, want alle rituele afscheiden van vanmorgen moesten we missen omdat het dek en de keuken hoognodig door een sopje moesten worden geslagen. En Japi? Onze papegaai Japi heeft weer genoten; zodra ze Olivier terugzag was ze weer hoteldebotel (we hebben haar aan boord gelaten tijdens de plechtigheid: ze zou hem zeker hebben verstoord) en na gisteren is ze nu dus de officiële buitenvrouw van haar geliefde.
Brasa
Leonoor